تاریخ انتشار :

آیت الله سید عبدالکریم کشمیری رضوی

توصیه آیت الله کشمیری جهت راهی برای رسیدن به رزق فراوان

آیت الله کشمیری(ره) عالمی جلیل‌ا‌لقدر بود که زندگیش همواره در تدارک برگیری برترین توشه ها، اندوختن زیباترین رفتارها و مایه ظهور و بروز والاترین مراتب اخلاقی بوده و تابلویی زرین و سبز، از عمل به آن چه عالمی می داند و بدان ایمان دارد، به تصویر کشیده است.

به گزارش رهیافتگان (پایگاه جامع مبلغین و تازه مسلمانان ) آری؛ نام و یاد آیت الله سید عبدالکریم کشمیری رضوی (ره) هماره با تجلی زیباترین و برترین مراتب عرفانی و وجوه معرفتی دین و آیین همراه بوده است.

عالمی جلیل القدر که زندگیش همواره در تدارک برگیری برترین توشه ها، اندوختن زیباترین رفتارها و مایه ظهور و بروز والاترین مراتب اخلاقی بوده و تابلویی زرین و سبز، از عمل به آن چه عالمی می‌داند و بدان ایمان دارد، به تصویر کشیده است.

جوانب مختلف زندگی این عالم ربانی را چه در عرصه علم‌آوری و چه در ساحت قدسی اخلاق و عرفان نظری و عملی می‌توان موقعیتی تابناک از جلوه‌گری ناب ترین مظاهر زندگی دنیوی با رویکردی معنوی و اخروی دید.

مرور این تاریخ، آن سیره و جرعه‌گیری از خوان مصفای این تلألو خیال انگیز و ربانی، که حقیقی ترین عرصات وجود را به منصه ظهور می رساند، غنیمتی است برای ما که رهپویان این راهیم؛ انشاء الله!

*کودکی که نشانه های روشن بزرگی را به همراه داشت

این عالم ربانی در سال ۱۳۴۳ ق . در نجف اشرف دیده به دنیا گشود.

پدر بزرگوارش مرحوم حجت‌‏الاسلام سید محمدعلی رضوی کشمیری، عالمی بزرگوار، زاهدی  برجسته و از جمله شاگردان آقا سید کاظم یزدی و حاج شیخ عبدالکریم حائری یزدی در نجف اشرف بود.

ایشان داماد آیه‏اللّه‏ العظمی سید کاظم یزدی صاحب عروه‏الوثقی بود.

آقا سید عبدالکریم از همان اوان نونهالی و دوران نوجوانی، نشانه‌های روشنی از استعداد و قوه پیشرفت معنوی و علمی را در وجنات خود به همراه داشت و چشمان بینا و مستعد فهم این مقوله را به خود جلب می نمود.

 

*شروع علم آموزی از اوان نونهالی

ایشان تحصیلات مقدماتی حوزوی را از همان دوران طفولیت آغاز نمود و ابتدا در محضر پدر بزرگوارش به تحصیل و فراگیری علوم مقدماتی فارسی و عربی پرداخت؛ سپس متون متوسط و بعد هم دورس عالی سطح را نزد اساتید برجسته حوزه نجف فرا گرفت.

ایشان مکاتب را در محضر حضرات آیات شیخ مجتبی لنکرانی و شیخ راضی تبریزی و رسائل را نیز در خدمت شیخ محمدتقی بهجت فومنی، کفایه را نزد شیخ محمدحسن طهرانی، منظومه را نزد حاج فیض خراسانی و متون فلسفی و اسفار را هم در محضر درس شیخ صدرا بادکوبی و شیخ عبدالحسین رشتی آموخت.

او در دوران جوانی بود که توفیق یافت تا در دروس عالی خارج فقه و اصول اساتید حوزه نجف نظیر آیات عظام سیدابوالقاسم خویی، سید عبدالاعلی سبزواری، شیخ علی محمد بروجردی و میرزا حسن بجنوردی حضور یابد و با جدیت، تلاش وافر و سعی و کوشش مجدانه‌ای که از خود بروز داد، در طی مدت زمان کوتاهی، به درجه رفیع اجتهاد نائل آید و موفق به کسب اجازه اجتهاد از علمای برجسته آن زمانه گردد.

ایشان همزمان با تحصیل علوم دینی و فرامین معنوی در امر یادگیری علوم غریبه نیز سعی وافر نمود و در بسیاری از رشته‏های این علوم هچون جفر، علم اعداد، تکسیر، حروف، زبر و مبیّنات و مربعات و اسماءاللّه‏ به مقامات والا و مراتب بالایی دست یافت.

ایشان همزمان با تحصیل در زمینه علوم دینی، به تدریس هم پرداخت، به نحوی که چه به لحاظ کمیت و چه از جهت کیفی محضر درس ایشان مثال زدنی بود و آن چنان که نقل است در طول روز، یازده جلسه تدریس متون فقهی، اصولی و فلسفی داشت.

 

*نابغه ای در جامه زهد و هیئت تواضع

ایشان در بیان اهل نظر و شاگردان خود، چهره‌ای معنوی، عالمی نورانی و بزرگی از خطه معرفت و خرد بود آن چنان که در وصفش گفته‌اند: «مطالب عمیق و پیچیده کفایه در گوشت، پوست و خون مرحوم کشمیری نفوذ کرده و با آن‏ها عجین شده است.»

ایشان در طی طریق  معرفت و انجام مراتب سلوک با اجازه اساتید خود و تحت اشراف ایشان به تربیت و راهنمایی سالکان این راه مبادرت می‌ورزید و این روند آن سان بود ‏که «مرحوم سیدهاشم حدّاد برخی را به سراغ وی فرستاد و ایشان به آن‏ها دستور ذکر می‏داد.»

این عالم ربانی و روحانی حقیقی پس از ورود به قم به خلوت و انزوایی خودخواسته رسید، آنسان که در طول این دوران، جز قلیلی از اهل دل، کسی ایشان را نمی‏شناخت.

با این حال ایشان در این زمان و دوران از حیات طیبه خویش، همچون سال‌هایی که در نجف اشرف بود، همچنان به تربیت نفوس مهیای پیشرفت می‏پرداخت و تعدادی از فضلای برجسته این راه را که هم اینک از زمره ذخایر معنوی حوزه علمیه به شمار می‏روند، ارشاد و راهنمایی معنوی نمود و با این حال آن چنان که شاهدان گواهی می‌دهند «درب منزل وی همیشه به روی عموم سالکان و طالبان باز بود و وی گاهی با بیان مطالب معنوی و بیشتر اوقات – به ویژه در اواخر – با سکوت دائمی خود به ارشاد و راهنمایی پویندگان راه دوست می‏پرداخت».

 

*شهد شهود در وادی نظر و عمل

این عالم ربانی در شرح موقعیت خویش و بیان حالاتی از شهود و فهم بصیرت آمیزش می‌گوید:

«یکبار با پدرم خواستیم سوار ماشینی شویم و به جایی برویم، ولی من اصرار کردم که من سوار این ماشین نمی‏شوم، هر چه پدرم گفت من قبول نکردم، تا این‏که ماشین رفت و اندکی بعد خبر تصادف آن ماشین به ما رسید»

یا در ایامی که هفت ساله بود و در مدرسه «سید» به بازی با هم سن و سال‏های خود اشتغال داشت، پیری حقیقت یاب و نورانی به نام «شیخ مرتضی طالقانی» به او توجّه یافت و روزی به او گفت:

« پسرک تو به‏درد بازی نمی‏خوری. تو سرت پر از نور است.»

 

*تربیت یافته محضر بزرگان عرفان و وصل

در اوان بلوغ مرحوم کشمیری با عارف سترگ آیت‌‏اللّه‏ سیدعلی آقا قاضی طباطبائی تبریزی آشنا شد. این آشنایی پنج سال ادامه داشت و مایه بهره مندی آیت الله کشمیری از منبع نورانی و فیوضات عرفانی مرشد روشن ضمیرش مرحوم قاضی(ره) شد.

مرحوم کشمیری درباره استادش میگوید:

«علاقه آقای قاضی به من مثل علاقه پدر به فرزند بود، گاهی در منزلشان که روضه بود، می‏رفتم و پس از رفتن همه، من می‏ماندم و موقع نماز پشت سرش نماز می‏خواندم، مرحوم آقای قاضی مردی الهی و ملکوتی بود، اهل این زمین نبود و بر این جهت، حرف پدرم درباره ایشان قبول نداشته و گوش نمی‏کردم، ما هر غم و همی از امور دنیا و معنویات داشتیم، وقتی پیش آقای قاضی می‏رفتیم، همه برطرف می‏شد.»

و بزرگی نیز به نقل از مرحوم کشمیری چنین اشعار می دارد که:

«روزی در منزل مرحوم آقای قاضی در خدمت ایشان نشسته بودم، مقداری خرما در ظرفی در پیش روی ما بود، استاد چند بار تعارف کرد ولی من میلی به خوردن آن خرما نداشتم و نخوردم استاد علت خودداری مرا فهمید و فرمود: مثل این که به این نوع خرما میل ندارید و من فرمایش ایشان را تایید کردم. پس از بیرون آمدن از منزل استاد، وقتی نزدیک منزل خودمان رسیدم، دیدم استاد با عجله خود را به من رسانید و فرمود: چون در منزل ما بدان خرما علاقه نداشتید و میل نکردید به بازار رفتم و خرمای دلخواه شما را خریدم، سپس مقداری خرما که من دوست داشتم بیرون آورد و به من داد.»

از جمله اساتید عرفانی مرحوم کشمیری(ره) که از لحاظ معنوی و عرفانی بر گردن ایشان حقی بزرگ داشت مرحوم آیه‏اللّه‏ حاج شیخ مرتضی طالقانی عارف برجسته و عالم باهرالنور حوزه علمیه نجف بود.

از جمله دیگر استاد برجسته عرفانی مرحوم کشمیری، عارف واصل و عالم کامل مرحوم آقا سید هاشم حدّاد بود که در کربلای معلی و به شغل نعل سازی و آهنگری مشغول بود.

در وصف چگونگی آشنایی مرحوم کشمیری با مرحوم حدّاد از قول ایشان نقل است که:

« من در حوزه نجف روزانه یازده درس از کتاب‏های مختلف تدریس می‏کردم، روزی یکی از بزرگان که فعلاً در قم سکونت دارند، به پیشم آمد و گفت: یکی از شاگردان آقای قاضی در کربلا است بیا به دیدنش برویم، با هم به کربلا رفتیم، ایشان فرمود: اجداد تو و همه اهل معنی و معرفت بودند، تو هم باید اهل معرفت باشی و از آن موقع با مرحوم حدّاد آشنا و مأنوس شدیم، هر هفته یک بار به کربلا، به دیدنش می‏رفتم و اگر میسور نمی‏شد ایشان به نجف تشریف می‏آوردند.»

استاد دیگر مرحوم کشمیری،آیت‌‏اللّه‏ شیخ علی اکبری اراکی بود که ایشان، در وصف استاد خود چنین می‌نگارد:

«آقای اراکی مردی فاضل، عارف، قوی و صاحب ریاضت ولی در عین حال کتوم بود و احتمال علم بر اسم اعظم الهی بر وی بود، اصولاً علما او را کمتر می‏شناختند، وی گمنام و ناشناخته در میان حوزه و مردم باقی ماند، با این‏که قدرت باطنی بسیار محکم و اتصال معنوی قوی داشت، وقت زیادی به اطرافیان نمی‏داد، وقتی به خدمتش می‏رسیدیم، چیزی می‏فرمود و صحبت می‏کرد و بعد می‏فرمود: اذا فهمتم فانتشروا، اکثر علما او را نمی‏شناختند ولی به نظر من شخص بسیار قوی بود و من این ریاضت استخاره را از ایشان دارم.»

 

*آیین ذکر و مراقبه؛ راه رسیدن به وصال آرامش

اینک تنبه دهی‌ها و توجهات و توصیه هایی از مرحوم کشمیری(ره) را که می‌تواند در زندگی دنیا و عقبای ما کارگشا و رهنمون راه نورانی حقیقت و رستگاری باشد، در این مجال و به این مناسبت می آوریم؛ باشد که نصب العین رهپویان طریق معرفت گردد:

*راهی برای رسیدن به رزق فراوان

«اگر سوره والعادیات روزی ۱۱۰ مرتبه خوانده شود، روزی حلال فراوان خواهد آمد »

 

*عظمت سوره های مسبحات

«مرحوم سید علی آقا قاضی، شب ها قبل از خواب [مسبحات ششگانه، یعنی سوره های حدید، حشر، صف، جمعه، تغابن و اعلی را] می خواند؛ در رویات است که پیامبر اکرم (ص) هم قبل از خواب می‌خواندند و می فرمودند: در این سوره ها آیه ای است که بهتر از هزار آیه است;  و امام باقر (ع) فرمود: کسی که قبل از خواب مستحبات را بخواند، نمی‌میرد تا آن که حضرت قائم (ع) را درک کند و اگر بمیرد، در جوار پیامبر(ص) خواهد بود » .

 

*ذکر یونسیه

«در ایام فراغت، مانند راه رفتن و نشستن، برای نورانیت قلب و رفع حجاب ها، ذکر یونسیه [لا اله الا انت سبحانک انی کنت من الظالمین  ] مناسب است» .

 

*ذکر «ناد علی »

این عارف ربانی و عالم روحانی ذکر «نادعلی » را اینچنین می خواند:

«ناد علیا مظهر العجائب، تجده عونا لک فی النوائب، کل هم و غم سینجلی، بولایتک یا علی یا علی یا علی، یا ابا الغوث اغثنی، یا ولی الله ادرکنی، بلطفک الخفی، لا اله الا انت سبحانک انی کنت من الظالمین» .

 

*سجده شکر

ایشان بعد از به جای آوردن نمازها، ابتدا پیشانی بر مهر می‌گذاشت و سه مرتبه می‌گفت: الحمدلله؛ بعد گونه راست را بر مهر می گذاشت و سه بار می گفت: شکرا لله؛ سپس گونه چپ را بر مهر نهاد و سه مرتبه می گفت: استغفر الله .

از وی سؤال شد این چه سجده‌ای است؟ فرمود: «حضرت ابراهیم (ع) به [یاری] این سجده خلیل و دوست خدا شد .»

 

*توسل به امیرالمؤمنین (ع)

آیت الله کشمیری(ره) درباره توسل به امیرالمؤمنین (ع) چنین می‌گفت: هر مشکلی که برایم در نجف پیش می‌آمد، می‌رفتم صحن امیرالمؤمنین (ع) و فت بار «نادعلی » می‌خواندم و مشکلم حل می شد . می فرمود: آنقدر نجف هیبت از صاحب هیبت امیرالمؤمنین (ع) دارد که اگر اعلم علما به آن جا بیایند، همانند یک طلبه می‌ماند .

 

*آنک؛ رحلت تاریخ از افق علم و معرفت

و سرانجام این مرد الهی و عارف بالله حاج سید عبدالکریم رضوی کشمیری، در روز چهارشنبه بیستم ذیحجه الحرام ۱۴۱۹ ق به دیدار یار شتاف و به ملکوت اعلی پیوست. پیکر مطهرش پس از تشییع باشکوه و اقامه نماز توسط آیت اللّه‏ العظمی حاج شیخ محمدتقی بهجت فومنی غروی در مسجد شهید مطهری حرم مطهر حضرت معصومه علیها‏السلام تدفین گشت.

درود خدا بر او؛ یادش گرامی و راهش پر رهرو!

منبع: حوزه نیوز

اشتراک گذاری :


آخرین اخبار