تاریخ انتشار :

معارج

سوره معارج+ترجمه و متن و صوت

در سخنی از امام صادق علیه السلام نیز آمده است: هر کس سوره معارج را زیاد بخواند خداوند از گناهان او پرسش نخواهد کرد و در روز قیامت او را نزد پیامبر و اهل بیتش علیهم السلام ساکن خواهد کرد

به گزارش رهیافتگان (پایگاه جامع مبلغین و تازه مسلمانان )  سوره های قرآنهفتادمین سوره قرآن کریم است که مکی  و دارای ۴۴ آیه است.  این سوره به «سأل سائل» نیز شهرت دارد. (۱)

رسول گرامی اسلام صلی الله علیه واله وسلم در فضیلت این سوره فرموده اند: هر کس سوره معارج را قرائت کند خداوند ثواب کسانی که رعایت امانت و عهدهای خود را می کنند و کسانی که بر نمازهای خود مواظبت می کنند را به او عطا می کند.(۲)

 

در سخنی از امام صادق علیه السلام نیز آمده است: هر کس سوره معارج را زیاد بخواند خداوند از گناهان او پرسش نخواهد کرد و در روز قیامت او را نزد پیامبر و اهل بیتش علیهم السلام ساکن خواهد کرد.(۳)

 

آثار و برکات سوره

 

۱) گره گشایی برای اسیران و زندانیان

رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم فرمودند: کسی که در اسارت است یا در زندان و در بند است اگر سوره معارج را بخواند برای او گره گشایی می شودو این سوره او را حفظ می کند تا نزد خانواده اش بازگردد.(۴)

 

۲) برای محتلم نشدن

امام صادق علیه السلام فرمودند: کسی که در شب سوره معارج را قرائت نماید از احتلام و جنب شدن در خواب در امان می ماند و تمام شب را در امنیت الهی خواهد بود تا صبح.(۵)

 

۳) روا شدن حاجات

روایت است که هر کس بر خواندن این سوره در شب و روز مداومت کند هر حاجتی  که دارد روا می گردد.(۶)



بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان


سَأَلَ سَائِلٌ بِعَذَابٍ وَاقِعٍ ﴿۱﴾

پرسنده‏ اى از عذاب واقع‏شونده‏ اى پرسید (۱)


لِلْکَافِرِینَ لَیْسَ لَهُ دَافِعٌ ﴿۲﴾

که اختصاص به کافران دارد [و] آن را بازدارنده‏ اى نیست (۲)


مِنَ اللَّهِ ذِی الْمَعَارِجِ ﴿۳﴾

[و] از جانب خداوند صاحب درجات [و مراتب] است (۳)


تَعْرُجُ الْمَلَائِکَهُ وَالرُّوحُ إِلَیْهِ فِی یَوْمٍ کَانَ مِقْدَارُهُ خَمْسِینَ أَلْفَ سَنَهٍ ﴿۴﴾

فرشتگان و روح در روزى که مقدارش پنجاه هزار سال است به سوى او بالا مى ‏روند (۴)


فَاصْبِرْ صَبْرًا جَمِیلًا ﴿۵﴾

پس صبر کن صبرى نیکو (۵)


إِنَّهُمْ یَرَوْنَهُ بَعِیدًا ﴿۶﴾

زیرا آنان [عذاب] را دور مى ‏بینند (۶)


وَنَرَاهُ قَرِیبًا ﴿۷﴾

و [ما] نزدیکش مى ‏بینیم (۷)


یَوْمَ تَکُونُ السَّمَاءُ کَالْمُهْلِ ﴿۸﴾

روزى که آسمانها چون فلز گداخته شود (۸)


وَتَکُونُ الْجِبَالُ کَالْعِهْنِ ﴿۹﴾

و کوهها چون پشم زده گردد (۹)


وَلَا یَسْأَلُ حَمِیمٌ حَمِیمًا ﴿۱۰﴾

و هیچ دوست صمیمى از دوست صمیمى [حال] نپرسد (۱۰)


یُبَصَّرُونَهُمْ یَوَدُّ الْمُجْرِمُ لَوْ یَفْتَدِی مِنْ عَذَابِ یَوْمِئِذٍ بِبَنِیهِ ﴿۱۱﴾

آنان را به ایشان نشان مى‏ دهند گناهکار آرزو مى ‏کند که کاش براى رهایى از عذاب آن روز مى توانست پسران خود را عوض دهد (۱۱)


وَصَاحِبَتِهِ وَأَخِیهِ ﴿۱۲﴾

و [نیز] همسرش و برادرش را (۱۲)


وَفَصِیلَتِهِ الَّتِی تُؤْوِیهِ ﴿۱۳﴾

و قبیله‏ اش را که به او پناه مى‏ دهد (۱۳)


وَمَنْ فِی الْأَرْضِ جَمِیعًا ثُمَّ یُنْجِیهِ ﴿۱۴﴾

و هر که را که در روى زمین است همه را [عوض مى‏ داد] و آنگاه خود را رها میکرد (۱۴)


کَلَّا إِنَّهَا لَظَى ﴿۱۵﴾

نه چنین است [آتش] زبانه مى ‏کشد (۱۵)


نَزَّاعَهً لِلشَّوَى ﴿۱۶﴾

پوست‏ سر و اندام را برکننده است (۱۶)


تَدْعُو مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّى ﴿۱۷﴾

هر که را پشت کرده و روى برتافته (۱۷)


وَجَمَعَ فَأَوْعَى ﴿۱۸﴾

و گرد آورده و انباشته [و حسابش را نگاه داشته] فرا مى‏ خواند (۱۸)


إِنَّ الْإِنْسَانَ خُلِقَ هَلُوعًا ﴿۱۹﴾

به راستى که انسان سخت آزمند [و بى‏ تاب] خلق شده است (۱۹)


إِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعًا ﴿۲۰﴾

چون صدمه‏ اى به او رسد عجز و لابه کند (۲۰)


وَإِذَا مَسَّهُ الْخَیْرُ مَنُوعًا ﴿۲۱﴾

و چون خیرى به او رسد بخل ورزد (۲۱)


إِلَّا الْمُصَلِّینَ ﴿۲۲﴾

غیر از نمازگزاران (۲۲)


الَّذِینَ هُمْ عَلَى صَلَاتِهِمْ دَائِمُونَ ﴿۲۳﴾

همان کسانى که بر نمازشان پایدارى مى کنند (۲۳)


وَالَّذِینَ فِی أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ مَعْلُومٌ ﴿۲۴﴾

و همانان که در اموالشان حقى معلوم است (۲۴)


لِلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ ﴿۲۵﴾

براى سائل و محروم (۲۵)


وَالَّذِینَ یُصَدِّقُونَ بِیَوْمِ الدِّینِ ﴿۲۶﴾

و کسانى که روز جزا را باور دارند (۲۶)


وَالَّذِینَ هُمْ مِنْ عَذَابِ رَبِّهِمْ مُشْفِقُونَ ﴿۲۷﴾

و آنان که از عذاب پروردگارشان بیمناکند (۲۷)


إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَیْرُ مَأْمُونٍ ﴿۲۸﴾

چرا که از عذاب پروردگارشان ایمن نمى‏ توانند بود (۲۸)


وَالَّذِینَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَافِظُونَ ﴿۲۹﴾

و کسانى که دامن خود را حفظ مى کنند (۲۹)


إِلَّا عَلَى أَزْوَاجِهِمْ أَوْ مَا مَلَکَتْ أَیْمَانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَیْرُ مَلُومِینَ ﴿۳۰﴾

مگر بر همسران خود یا کنیزانشان که [در این صورت] مورد نکوهش نیستند (۳۰)


فَمَنِ ابْتَغَى وَرَاءَ ذَلِکَ فَأُولَئِکَ هُمُ الْعَادُونَ ﴿۳۱﴾

و هر کس پا از این [حد] فراتر نهد آنان همان از حد درگذرندگانند (۳۱)


وَالَّذِینَ هُمْ لِأَمَانَاتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَاعُونَ ﴿۳۲﴾

و کسانى که امانتها و پیمان خود را مراعات مى کنند (۳۲)


وَالَّذِینَ هُمْ بِشَهَادَاتِهِمْ قَائِمُونَ ﴿۳۳﴾

و آنان که بر شهادتهاى خود ایستاده‏ اند (۳۳)


وَالَّذِینَ هُمْ عَلَى صَلَاتِهِمْ یُحَافِظُونَ ﴿۳۴﴾

و کسانى که بر نمازشان مداومت مى ‏ورزند (۳۴)


أُولَئِکَ فِی جَنَّاتٍ مُکْرَمُونَ ﴿۳۵﴾

آنها هستند که در باغهایى [از بهشت] گرامى خواهند بود (۳۵)


فَمَالِ الَّذِینَ کَفَرُوا قِبَلَکَ مُهْطِعِینَ ﴿۳۶﴾

چه شده است که آنان که کفر ورزیده‏ اند به سوى تو شتابان (۳۶)


عَنِ الْیَمِینِ وَعَنِ الشِّمَالِ عِزِینَ ﴿۳۷﴾

گروه گروه از راست و از چپ [هجوم مى ‏آورند] (۳۷)


أَیَطْمَعُ کُلُّ امْرِئٍ مِنْهُمْ أَنْ یُدْخَلَ جَنَّهَ نَعِیمٍ ﴿۳۸﴾

آیا هر یک از آنان طمع مى ‏بندد که در بهشت پر نعمت درآورده شود (۳۸)


کَلَّا إِنَّا خَلَقْنَاهُمْ مِمَّا یَعْلَمُونَ ﴿۳۹﴾

نه چنین است ما آنان را از آنچه [خود] مى‏ دانند آفریدیم (۳۹)


فَلَا أُقْسِمُ بِرَبِّ الْمَشَارِقِ وَالْمَغَارِبِ إِنَّا لَقَادِرُونَ ﴿۴۰﴾

[هرگز] به پروردگار خاوران و باختران سوگند یاد مى ‏کنم که ما تواناییم (۴۰)


عَلَى أَنْ نُبَدِّلَ خَیْرًا مِنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِینَ ﴿۴۱﴾

که به جاى آنان بهتر از ایشان را بیاوریم و بر ما پیشى نتوانند جست (۴۱)


فَذَرْهُمْ یَخُوضُوا وَیَلْعَبُوا حَتَّى یُلَاقُوا یَوْمَهُمُ الَّذِی یُوعَدُونَ ﴿۴۲﴾

پس بگذارشان یاوه گویند و بازى کنند تا روزى را که وعده داده شده‏ اند ملاقات نمایند (۴۲)


یَوْمَ یَخْرُجُونَ مِنَ الْأَجْدَاثِ سِرَاعًا کَأَنَّهُمْ إِلَى نُصُبٍ یُوفِضُونَ ﴿۴۳﴾

روزى که از گورها[ى خود] شتابان برآیند گویى که آنان به سوى پرچمهاى افراشته مى دوند (۴۳)


خَاشِعَهً أَبْصَارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّهٌ ذَلِکَ الْیَوْمُ الَّذِی کَانُوا یُوعَدُونَ ﴿۴۴﴾

دیدگانشان فرو افتاده [غبار] مذلت آنان را فرو گرفته است این است همان روزى که به ایشان وعده داده مى ‏شد (۴۴) 


 

(۱) درمان با قرآن، ص۱۲۶

(۲) مجمع البیان، ج۱۰، ص۱۱۶

(۳) ثواب الاعمال، ص۱۱۹

(۴) تفسیرالبرهان، ج۵، ص۴۸۱

(۵) همان

(۶) درمان با قرآن، ص۱۲۷

منابع: «قرآن درمانی روحی و جسمی، محسن آشتیانی، سید محسن موسوی»؛ درمان با قرآن،محمدرضا کریمی

انهار

اشتراک گذاری :


آخرین اخبار