دين در اصطلاح قرآن، همان روش زندگى است
«دین» روشی از زندگی در راه سعادت اخروی

دین در اصطلاح قرآن، همان روش زندگى است که از جانب خداوند (که آفریدگار انسان‌هاست) برای رسیدن به سعادت دنیوی و اخروی، تعیین می‌شود و از طریق رسولان درونی و بیرونی به دست انسان‌ها می‌رساند.

 

148_52651_0

 

به گزارش رهیافتگان (پایگاه جامع مبلغین و تازه مسلمانان )، بدون شک انسان در زندگی فردی و اجتماعی خود، دارای نیازها و حوائج فراوانی است که به تنهایی قادر به تأمین این نیازها نیست؛ بنابراین مجبور به پیوستن به سایر افراد و تشکیل یک اجتماع است. گسترش جوامع بشری و تنازع انسان‌ها در تأمین منافع خود، باعث به وجود آمدن اختلاف بین آن‌ها شد. با وجود این اختلافات، انسان‌ها به مقرراتی برای تنظیم روابط بین خود و از بین رفتن این اختلافات نیاز پیدا کردند؛ مقرراتی که با طبع آزاد انسان، تضاد داشت، به همین خاطر یک رشته مجازات برای متخلفان از قوانین، لازم بود تا همگان را ملزم به رعایت قانون کند.

در تمام این مراحل، دست قدرت الهی همراه بشر بود و در مراحل اولیه، دینی فطری و ساده به مقتضای نیازهای ساده زندگی، از طریق وجدان انسانی و هم‌چنین پیامبران الهی، تعیین گردید و با گسترش نیازهای اجتماعی و به وجود آمدن جوامع و روابط پیچیده‌تر اجتماعی، قوانین کامل‌تری در اختیار وی قرار گرفت. خداوند متعال در دو آیه از قرآن مجید به این حقیقت اشاره کرده و می‌فرماید: «وَ ما کانَ النَّاسُ إِلاَّ أُمَّهً واحِدَهً فَاخْتَلَفُوا وَ لَوْ لا کَلِمَهٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّکَ لَقُضِیَ بَیْنَهُمْ فِیما فِیهِ یَخْتَلِفُونَ؛[یونس /۱۹] و مردم جز یک امّت نبودند. پس اختلاف پیدا کردند. و اگر وعده‌‌اى از جانب پروردگارت مقرر نگشته بود، قطعاً در آن‌چه بر سر آن با هم اختلاف مى‌‌کنند، میان‌شان داورى مى‌‌شد».
هم‌چنین فرمود: «کانَ النَّاسُ أُمَّهً واحِدَهً فَبَعَثَ اللَّهُ النَّبِیِّینَ مُبَشِّرِینَ وَ مُنْذِرِینَ وَ أَنْزَلَ مَعَهُمُ الْکِتابَ بِالْحَقِّ لِیَحْکُمَ بَیْنَ النَّاسِ فِیمَا اخْتَلَفُوا فِیهِ وَ مَا اخْتَلَفَ فِیهِ إِلَّا الَّذِینَ أُوتُوهُ مِنْ بَعْدِ ما جاءَتْهُمُ الْبَیِّناتُ بَغْیاً بَیْنَهُمْ؛[البقره/۲۱۳] مردم، امّتى یگانه بودند؛ پس خداوند پیامبران را نویددهنده و بیم‌‌دهنده برانگیخت، و با آنان، کتاب [خود] را به حق فرو فرستاد، تا میان مردم در آن‌چه با هم اختلاف داشتند داورى کند. و جز کسانی‌که [کتاب‌] به آنان داده شد (پس از آن‌که دلایل روشن براى آنان آمد) به خاطر ستم [و حسدى‌] که میان‌شان بود، [هیچ کس‌] در آن اختلاف نکرد. پس خداوند آنان را که ایمان آورده بودند، به توفیق خویش، به حقیقت آن‌چه که در آن اختلاف داشتند، هدایت کرد. و خدا هر که را بخواهد به راه راست هدایت مى‌‌کند». [۱]

دین در اصطلاح قرآن، همان روش زندگى است که از جانب خداوند (که آفریدگار انسان‌هاست) برای رسیدن به سعادت دنیوی و اخروی، تعیین می‌شود و از طریق رسولان درونی و بیرونی به دست انسان‌ها می‌رساند. دین تنها به نیایش و ستایش خدا نپرداخته، بلکه برای کلیه شئون فردی و اجتماعی انسان، دستورهایی جامع و مقرراتی مخصوص، وضع نموده است؛ دین نظام عملى مبتنى بر اعتقاد است که از طریق وحی و نبوت، به بشر رسیده است.[۲] شهید مطهری (رحمه الله‌ علیه) می‌نویسد: «اصول مکتب انبیاء که دین نامیده می‌شود، یکی بوده است و آن اسلام است که همه پیامبران برای آن مبعوث شده‌اند و به آن دعوت نموده‌اند. تفاوت شرایع آسمانى یکى در «یک سلسله مسائل فرعى و شاخه‌‏اى» بوده که برحسب مقتضیات زمان و خصوصیات محیط و ویژگی‌هاى مردمى که دعوت مى‏‌شده‏‌اند، متفاوت مى‏‌شده است و دیگر در «سطح تعلیمات» بوده که پیامبران بعدى به موازات تکامل بشر، در سطح بالاترى تعلیمات خویش را که همه در یک زمینه بوده القاء کرده‏‌اند».[۳]

در نتیجه: مجموعه نیازهای انسان (اعمّ از زندگی اجتماعی در دنیا و سعادت اخروی و رسیدن به لقاء‌الله)، باعث شد تا خدای علیم و حکیم بر طبق آن‌ها، مجموعه قوانینی برای فکر و عمل، در اختیار بشر قرار دهد که «دین» نامیده می‌شود.

پی‌نوشت:
[۱]. ترجمه تفسیر المیزان، ج ۱، ص ۶۴، المیزان، ج ۲، ص ۱۸۲ و ج۱۵، ص ۸
[۲]. تعالیم اسلام(آموزش دین)، علامه طباطبایی، ص۳۱ به بعد.
[۳]. مجموعه ‏آثار استاد شهید مطهرى، وحى و نبوت، ج‏۲، ص۱۷۸، دین یا ادیان.

منبع: پایگاه فرق وادیان ومذاهب

http://www.jonbeshnet.ir/news/52651

به اشتراک بگذارید :

دیدگاه

لطفا دیدگاه خودتون رو بیان کنید: